Produkcja addytywna 2026: kluczowe technologie, materiały i trendy branżowe

Produkcja addytywna, czyli druk 3D, przeszła w ostatnich latach od zastosowań głównie prototypowych do rzeczywistej produkcji w wielu branżach. Nie chodzi już tylko o szybkość rozwoju lub swobodę projektowania, ale o systematyczne włączanie technologii addytywnych jako pełnoprawnego procesu produkcyjnego w przemyśle lotniczym, obronnym, motoryzacyjnym, opieki zdrowotnej i energetycznym.

Wzrost rynku i prognozy na 2026 r.

Według globalnych badań analitycznych (Wohlers Report 2025, Fortune Business Insights, 2025), rynek produkcji addytywnej osiągnie wartość około 30,22 mld USD w 2025 r . i oczekuje się, że przekroczy 37 mld USD w 2026 r., przy długoterminowym tempie wzrostu (CAGR) szacowanym na 23-24% w okresie 2025-2026.i oczekuje się, że przekroczy 37 mld USD w 2026 r., przy długoterminowej stopie wzrostu (CAGR) szacowanej na 23-24% w okresie 2026-2035 w optymistycznych scenariuszach.

Wzrost ten jest napędzany przez przejście od prototypowania do produkcji części końcowych, głębszą integrację druku 3D z cyfrowymi łańcuchami dostaw oraz szybki rozwój portfolio materiałów. Firmy takie jak Airbus, Boeing, BMW, Lockheed Martin i GE Aerospace otwarcie informują o wykorzystaniu produkcji addytywnej do masowej produkcji certyfikowanych komponentów, a nie tylko do celów rozwojowych.

Kluczowe technologie, które będą wyznaczać trendy w 2026 roku

1. przemysłowy druk 3D z polimerów: MJF i zaawansowane systemy FDM

Technologie sproszkowanego polimerowego druku 3D, takie jak HP Multi Jet Fusion, nadal obniżają koszty części (nawet o kilkadziesiąt procent w niektórych zastosowaniach) i zwiększają produktywność dzięki zoptymalizowanym parametrom procesu i szerszej gamie materiałów o wyższych wskaźnikach recyklingu. Jednocześnie HP systematycznie rozwija cały ekosystem przemysłowy - od materiałów po oprogramowanie do digitalizacji procesów produkcyjnych - co zwiększa wykorzystanie druku 3D w opiece zdrowotnej, inżynierii, motoryzacji i obronności.

Oprócz tego ważną rolę odgrywa również Stratasys, który w ostatnich latach znacznie rozszerzył swoje portfolio przemysłowe, nie tylko w technologii FDM, ale także w dziedzinie precyzyjnego druku 3D opartego na fotopolimerach (DLP). Podczas gdy FDM zmierza w kierunku masowej produkcji części funkcjonalnych i strukturalnych dzięki nowym filamentom o wyższej odporności na temperaturę, lepszej izotropii właściwości mechanicznych i dostępnych certyfikatach dla przemysłu lotniczego i obronnego, technologia DLP otwiera nowe możliwości, szczególnie w dziedzinie materiałów specjalistycznych. Należą do nich materiały silikonowe do elastycznych i funkcjonalnych części, w przypadku których w 2026 roku spodziewane jest wprowadzenie białego silikonu z certyfikatem medycznym, a także żywice wypełnione ceramiką, które stanowią skuteczną alternatywę dla prototypowych form aluminiowych do formowania wtryskowego. Materiały te jeszcze bardziej rozszerzają zastosowanie polimerowego druku 3D z prototypowania na oprzyrządowanie i zastosowania produkcyjne.

2. Druk 3D z metali i nowe podejścia procesowe

Technologie druku 3D z metali, w tym metody SLM (Selective Laser Melting) lub EBM (Electron Beam Melting) firmy Wayland Additive z technologią NeuBeam®, zyskują dodatkowe kwalifikacje materiałowe i znacznie zwiększają stabilność procesu. Lepsza kontrola mikrostruktury, niższe naprężenia wewnętrzne i wyższa powtarzalność otwierają drogę do wdrożenia przemysłowego w wymagających zastosowaniach - od wymienników ciepła i komponentów silników po części konstrukcyjne do UAV i systemów obronnych.

Rok 2026 przyniesie dalszą zmianę w kierunku masowej produkcji części metalowych, nawet z materiałów, które wcześniej były trudne w obróbce lub ekonomicznie nieefektywne z punktu widzenia produkcji addytywnej.

Rozwój ten jest ściśle powiązany ze stopniową demokratyzacją druku 3D z metali. Producenci tacy jak Xact Metal odnotowują z roku na rok wzrost zamówień przekraczający 30%, napędzany popytem na przystępne cenowo systemy PBF-L do zastosowań przemysłowych. Rosnące zainteresowanie drobnoziarnistym drukiem metalowym (µHD) i systemami wielolaserowymi potwierdza trend przenoszenia produkcji addytywnej z metalu z prototypowania do masowej i zdecentralizowanej produkcji, szczególnie w sektorach obronnym, medycznym i formierskim (komunikat prasowy Xact Metal "Xact Metal osiąga ponad 30% wzrost w 2025 r.", 2025 r.).

3. kompozytowa produkcja addytywna nowej generacji: Impossible Objects (CBAM)

Oprócz technologii polimerowych i metalowych, produkcja dodatków kompozytowych, a konkretnie technologia Composite-Based Additive Manufacturing (CBAM) firmy Impossible Objects, również zaczyna odgrywać znaczącą rolę w 2026 roku. Technologia ta łączy ciągłe wzmocnienie włóknem (węglowym lub szklanym) z matrycą termoplastyczną w celu wytworzenia części o wyjątkowym stosunku wytrzymałości do masy.

CBAM odróżnia się od konwencjonalnych procesów kompozytowych i addytywnych zdolnością do lokalnego kontrolowania orientacji zbrojenia i wytwarzania struktur o właściwościach mechanicznych porównywalnych z konwencjonalnymi kompozytami laminowanymi, ale o znacznie większej elastyczności geometrycznej. Oczekuje się, że w 2026 r. technologia ta stanie się powszechna, szczególnie w lotnictwie, systemach UAV i zastosowaniach przemysłowych, w których kluczowe znaczenie ma połączenie niskiej masy, sztywności i stabilności termicznej.

Prognozy na rok 2026: dokąd naprawdę zmierza produkcja addytywna

Rok 2026 nie będzie charakteryzował się jedynie wzrostem liczby zastosowań, ale przede wszystkim konsolidacją i industrializacją produkcji addytywnej. Najszybszy wzrost będzie dotyczył technologii i procesów, które spełniają trzy kluczowe kryteria: powtarzalna jakość, certyfikacja przemysłowa i skalowalność ekonomiczna.

Znaczący rozwój spodziewany jest zwłaszcza w obszarze druku 3D z metalu dla części funkcjonalnych i strukturalnych oraz w obszarze przemysłowego druku 3D z polimerów dla średnich i większych serii. Równolegle do tego wzrośnie znaczenie kompozytowej produkcji addytywnej, naturalnie wypełniając lukę między częściami metalowymi i polimerowymi oraz oferując nowe możliwości projektowe, zwłaszcza w przemyśle lotniczym i obronnym.

"W 2026 r. głównym pytaniem nie będzie już to, czy korzystać z produkcji addytywnej, ale jaką technologię wybrać dla określonej funkcji części. Widzimy wyraźne przejście od zastosowań eksperymentalnych do procesów, które są stabilne, kwalifikowalne i zdolne do długotrwałej produkcji. Kluczową rolę odegrają technologie, które mogą łączyć wydajność materiału, swobodę geometryczną i powtarzalność przemysłową".

Ondřej Štefek, współwłaściciel 3Dees Industries

Kierunek produkcji addytywnej w 2026 roku i później

Produkcja addytywna wchodzi w fazę dojrzałości technologicznej w 2026 roku. Rozwiązania uniwersalne ustępują miejsca wyspecjalizowanym technologiom zoptymalizowanym pod kątem konkretnych materiałów, zastosowań i segmentów przemysłu. Połączenie druku 3D z metalu, zaawansowanych procesów polimerowych i kompozytowej produkcji addytywnej umożliwia producentom projektowanie i wytwarzanie części, które były technologicznie lub ekonomicznie nieosiągalne zaledwie kilka lat temu.

To właśnie zdolność do celowego wyboru odpowiedniej technologii i materiału do konkretnego zadania stanie się kluczowym czynnikiem konkurencyjności w produkcji przemysłowej w 2026 roku.